tag:blogger.com,1999:blog-59662164850595432482011-05-03T14:56:53.484+03:00Σκοτωμα χρονου και παραβιαση των ως τώρα ιδανικων της αρνησης δημιουργιας blog. Eπειδη το μπλοκ ήταν πιο ευχρηστο αλλα χανεις τις σελιδες.N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.comBlogger271100tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-20506564273308002052008-12-12T18:51:00.003+02:002008-12-12T18:59:57.940+02:00Δεν γινόταν να μείνω αμέτοχη χτες τη στιγμή που οι βάνδαλοι ήρωες [μη χέσω] και οι άβουλοι προστάτες του κράτους περνούσαν κάτω από το σπίτι.. Έδειξα λοιπόν τη συμμετοχή μου με παθητική βιντεοσκόπιση και κριτική εκ του ασφαλούς από το μπαλκόνι...<br /><br />Δυστυχώς οι φώτος είναι από βίντεο κάμερα και η ανάλυση απαίσια..<br />Δεν τράβηξα όσο περνούσαν από κάτω μιας και φοβήθηκα μη φάω καμιά πέτρα.. So my opportunity was with the ΜΑΤ!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SUKYbsexM8I/AAAAAAAAADU/Cl0mRJJXuKs/s1600-h/DSC00068.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SUKYbsexM8I/AAAAAAAAADU/Cl0mRJJXuKs/s320/DSC00068.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278949314795746242" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SUKYbUFXveI/AAAAAAAAADM/2mTdDNBjoqg/s1600-h/DSC00064.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SUKYbUFXveI/AAAAAAAAADM/2mTdDNBjoqg/s320/DSC00064.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278949308246769122" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SUKYbEyFvUI/AAAAAAAAADE/drnnTM3O_70/s1600-h/DSC00065.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SUKYbEyFvUI/AAAAAAAAADE/drnnTM3O_70/s320/DSC00065.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278949304139365698" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-2050656427330800205?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-29302237853955227362008-12-12T18:14:00.005+02:002008-12-12T18:34:30.750+02:00Πήγα μια βόλτα εις το "σαλόνι"-ναι, καμιά φορά ξεπερνάω τον εαυτό μου και αλλάζω δωμάτιο- και επιτέλους πρόσεξα το δέντρο μας...<br />Χάρηκα που επιτέλους η sis δεν έβαλε το ηλίθιο αστέρι στην "κορφή".. Πάντα της έλεγα να το κρεμάσουμε ανάποδα -το δέντρο ντε- ή να το στολίσουμε με ρολά χαρτιού υγείας... Οπότε φέτος με κάνει περήφανη που το έκανε κάπως witchy.. [η Willow βέβαια θα έδειχνε μια δυσανασχέτιση με το στερεότυπο της άσχημης μάγισσας/σκούπα, μυτερό καπέλο, αλλά.. τι να κάνω κι εγώ.. η μικρή δεν θέλει να δει Buffy]<br /><br /><a href="http://img517.imageshack.us/my.php?image=dsc03452kn6.jpg" target="_blank"><img src="http://img517.imageshack.us/img517/4158/dsc03452kn6.th.jpg" border="0" alt="Free Image Hosting at www.ImageShack.us" /></a><br /><br /><a href="http://img604.imageshack.us/content.php?page=blogpost&files=img517/4158/dsc03452kn6.jpg" title="QuickPost"><img src="http://imageshack.us/img/butansn.png" alt="QuickPost" border="0"></a> Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-2930223785395522736?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-57261439356634855422008-12-12T17:38:00.009+02:002008-12-15T15:41:04.307+02:00Δεν υπήρχε περίπτωση λόγω συνειρμών να μη θυμηθώ -όχι, ότι το είχα ξεχάσει ποτέ άλλωστε, μιας και είναι στάνταρ τρακ στο "i wanna be ipod" mp3 player μου-.....<br /><br />Πόσο μου αρέσουν οι βροχερές, μουντές, σκοτεινές μέρες!!!!!<br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Στέρεο Νοβα</span></span><br /><span style="font-weight: bold;">Το Κρεβάτι κι ο σκύλος</span><br />---------------------------<br /><span class="creators"><span style="text-decoration: underline;"></span></span>Πόσες φορές μου έχεις πει τις ίδιες λέξεις<br />Πόσες φορές σ' έχουν πληγώσει οι δικές μου σκέψεις<br /><span style="font-size:130%;">Για μια φορά ακόμα, η ερημιά μου έχει νόημα</span><br />Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα<br />Πόσο θαμπά τα μάτια σου κοιτάνε<br />Όταν οι άνθρωποι στον ουρανό πετάνε<br />Για μια φορά ακόμη<br />Μια αγάπη τελειώνει<br />Κι ένα κομμάτι της πόλης νυχτώνει<br /><br />Αν μου έδινες χρόνο<br />Θα καταλάβαινες πως λίγα πράγματα αρκούν<br />Θα το ένιωθες, πως η αγάπη μοιάζει μ' ένα χέρι ζεστό<br />Που θεραπεύει όταν αγγίζει το μέτωπο<br /><span style="font-weight: bold;">Κάνει τα μάτια να κοιτάζουν πιο βαθιά</span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"> Μακριά απ' ό,τι βλέπεις</span></span><br />Πέρα απ' τα πέλαγα<br />Απ' το δικό μου κρεββάτι σκέφτομαι εσένα<br />Ενώ η βροχή πέφτει, καθώς περνάνε τα τρένα<br />Κι εγώ που κατά βάθος θέλω να κάνω το σωστό<br />Θέλω να είμαι μαζί σου γιατί μου αρέσει να ζω...<br /><br />Για μια ακόμη φορά ο ήλιος με ζεσταίνει<br />Κι όσο με κρύβουν τα κτίρια θα σηκώνω το χέρι<br />Να κρατηθώ ζωντανός σ' ένα κόσμο παράξενο<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Όπου κάθε τι ωραίο διώκεται ως παράνομο</span></span><br />Πρώτη φορά βλέπω το φως μέσα στην άβυσσο<br />Μοιάζει με άγγελο που πάει στον παράδεισο<br />Για μια ακόμη φορά μια αγάπη τελειώνει<br />Αφήνοντας μέσα μου μια μορφή χαραγμένη<br /><br />********** ********** ********** ********** ********** **********<br /><br />Και μετά από αυτό δεν γινόταν να μην κάνω και μια αναφορά στο εξίσου λατρεμένο<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">:<br /><br />6 π.μ.</span></span><br /><br />Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή<br />Με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα<br />Έξι η ώρα τα χαράματα<br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Ο εγωισμός μου δεν περνάει</span><br />Όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο<br />Παγωμένος<br />Απλώνει το χέρι στο τίποτα<br />Είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας<br />Καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα, γιατί η ζωή είναι βρώμικη</span></span><br />Μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό<br />Τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου<br />Ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει<br />Ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ<br />Κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης<br />Κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ<br />Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο<br />Απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες<br />Η Κουλτούρα του γρήγορου φαγητού<br />Έξι και πέντε λεπτά<br />Η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους<br />Μας χωρίζουν δυο βήματα<br />Θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει<br />Όλη νύχτα ήμουν έξω<br />Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα<br />Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς<br />Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Ο μύθος της διασταύρωσης</span><br /><span style="font-weight: bold;"> Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει</span></span><br />Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση<br />Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας<br />Χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών<br />Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο<br />Μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις<br />Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό<br />Ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;<br />Χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό<br />Έξι και δέκα λεπτά<br />Αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,<br />Είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος<br />Τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω<br />Τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό<br />Περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία...<br /><br />********** ********** ********** ********** ********** **********<br /><br />[κι όλοι μαζί φωνάζουμε [ή έστω συμφωνούμε χαμηλοφώνως] : <span style="font-weight: bold;">ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΙ ΟΙ ΣΤΕΡΕΟ</span> <span style="font-weight: bold;">ΝΟΒΑΑΑΑΑΑ</span>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-5726143935663485542?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-60503241290081231732008-12-12T15:36:00.002+02:002008-12-12T16:00:18.295+02:00Ξεκίνησα ψάχνοντας το "climbing up the walls" που είναι πιο απόκοσμο και "ψυχρό". Είναι τέτοια η μέρα βλέπεις, που δεν σου κάνει η καρδιά να ακούσεις Κοντολάζο [όχι ότι αν ήταν άλλη μέρα θα άκουγες]. Και θυμήθηκα εκείνο το Δεκέμβρη πριν 5-6 χρόνια που είχε χιονίσει εκείνο το πρωί κι είχαμε αποκλειστεί στο σπίτι μου μετά από νυχτερινή έξοδο [αχ... τι τέλεια χρόνια...] . Μετά ανηφορίσαμε προς της Χρι με σκοπό να βάψουμε το δωμάτιό της.. [πάλι κουραστήκατε τότε.. πουλάκια μου... χαχαχα.. αλλά έχε χάρη που μετά με ταίζατε πίτσα επειδή είχα χρώματα στα χέρια...-και καλά!!]. Τέλος πάντων από ένα βίντεο ξεκίνησα και κατέληξα πάλι σε αναμνήσεις και συνειρμούς.....<br />Ψάχνοντας λοιπόν βρηκα το άλλο αγαπημένο μας και μεγάλο έπος των Radiohead...<br />[άτσα είναι λάιβ να μη λέτε ότι προτιμώ τα ετοιματζίδικα στούντιο βερσιόν]<br /><br />Mε σεβασμό το απόλυτο κομμάτι <span style="font-weight: bold;">Talk Show Host</span>.....<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KvtT0fzItYw&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KvtT0fzItYw&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-family: verdana;font-size:180%;" >I want to be someone else or I'll explode</span><br /><br /><br />Το άνωθεν βιντεάκιον είναι εις μνήμην των γαντιών κουζίνας που χρησιμοποιήθησαν εκείνη τη χιονισμένη ημέρα ώστε να επιτευθεί χιονοπόλεμος άνευ κρυοπαγημάτων εις τας χείρας των κορασίδων.... [διότι ως γνωστό κρεμύδι εγώ είχα φροντίσει να είμαι εξοπλισμένη]!!,<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kymlica </span>που σκατά είσαι [με το παρδόν αλλά πρέπει να ρίξω το επίπεδο] και δεν έχεις σήμα ????? Ξύπνησα από τη 1 να σε περιμένω και έχω χάσει τα ίχνη σου...... και επειδή οι στίχοι ταιριάζουν με την περίσταση σου λέω<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">You want me?</span><br /><span style="font-weight: bold;"> Fucking well come and find me</span><br /><span style="font-weight: bold;"> I'll be waiting</span></span>.......................<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Υ.Σ. Σπύρο χρόνια πολλά Mr. Gorsky!!!!! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-6050324129008123173?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-81455453235314331182008-12-11T17:54:00.003+02:002008-12-11T18:02:17.498+02:00Ψάχνοντας βρήκα ένα αρκετά ενδιαφέρον είδος αναρχισμού το οποίο νομίζω δέχομαι και με χαρά μπορώ να δηλώσω οπαδός του..... Πολύ χαίρομαι που τελικά βρήκα κάτι να με εκφράζει χωρίς να χρειάζεται να χαλάω το υγρό του αναπτήρα μου καίγοντας σκουπίδια. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να παραμένω υλίστρια και άπληστη και να υπερασπίζομαι τα πράγματά μου!!!!<br /><br />Βρες κι εσύ ένα είδος αναρχισμού..... μπορείς.....!!!!!!!!!<br /><br /><br /><h3 style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"><span class="mw-headline" style="font-size:100%;"><a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%91%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Ατομικιστικός Αναρχισμός (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Ατομικιστικός Αναρχισμός</a></span></h3> <p style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">Υποστηρίζει ως αναγκαία την αναγνώριση της "εμπράγματης ιδιοκτησίας" του κάθε ατόμου. Ο κύριος εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος είναι ο <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9A%CE%AC%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%81_%CE%A3%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CF%84&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Κάσπαρ Σμίντ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Κάσπαρ Σμίντ</a>, πιο γνωστός ως <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%9C%CE%B1%CE%BE_%CE%A3%CF%84%CE%AF%CF%81%CE%BD%CE%B5%CF%81&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Μαξ Στίρνερ (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">Μαξ Στίρνερ</a>. Ο ατομιστικός αναρχισμός είναι μια μορφή άκρατου φιλελευθερισμού, όπου κύρια στοιχεία του είναι ο ακραίος ατομικισμός, ο <a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%91%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82&amp;action=edit&amp;redlink=1" class="new" title="Ατομισμός (δεν έχει γραφτεί ακόμα)">ατομισμός</a>, ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B3%CF%89%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82" title="Εγωισμός">εγωισμός</a>, η συμβατική υποχρέωση, η ατομική ιδιοκτησία και άλλα. Πιθανή απόρροια του ατομικιστικού αναρχισμού είναι ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82" title="Αναρχοκαπιταλισμός">αναρχοκαπιταλισμός</a>.</p><p><br /></p><p>πηγή... <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82"><span class="mw-headline"><span style="font-weight: bold;">Είδη Αναρχισμού</span></span></a></p> <p><a name=".CE.91.CE.BD.CE.B1.CF.81.CF.87.CE.BF.CE.BA.CE.BF.CE.BB.CE.B5.CE.BA.CF.84.CE.B9.CE.B2.CE.B9.CF.83.CE.BC.CF.8C.CF.82"></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-8145545323531433118?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-75519685452333865652008-12-11T15:57:00.004+02:002008-12-11T22:06:33.731+02:00<span style="font-weight: bold;">Ο πιστός αρνητής της ευτυχίας ένιωσε για 1η φορά ερωτευμένος. Παρά την ανταπόκριση όλα έδειχναν ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια. Έβγαλε ένα νέο χαρτί και σκέφτηκε ότι τελικά μπορεί να αγαπήσει τις λέξεις....<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Αν αναζητάς αυταπάτες και φαντασιώσεις</span><br /><span style="font-style: italic;">για να γεμίσεις το χρόνο και την κενή ζωή σου</span><br /><span style="font-style: italic;">τότε χωρίς δεύτερη σκέψη</span><br /><span style="font-style: italic;">τόλμα να γίνεις δεκτικός σε κάθε ψέμα που σου λένε</span><br /><span style="font-style: italic;">ή δημιουργείς γύρω απ' όσα άκουσες.</span><br /><span style="font-style: italic;">Οι υποθέσεις σκοτώνουν τη λογική</span><br /><span style="font-style: italic;">και κάθε απογοήτευση τείνει να εξισωθεί</span><br /><span style="font-style: italic;">με την παράλυση των συναισθημάτων.</span><br /><span style="font-style: italic;">Είναι η ανάγκη ή ο εγωισμός που στρέφει έναν άνθρωπο σε έναν άλλο;</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι αν σε πλήγωσε αυτό που ήδη προσκυνάς</span><br /><span style="font-style: italic;">εσύ φταις που του έδωσες το δικαίωμα</span><br /><span style="font-style: italic;">να σου μιλήσει, που τον βοήθησες να μιλήσει</span><br /><span style="font-style: italic;">κι αφού μίλησε μπορεί να επιστρέψει πλέον στον εαυτό του</span><br /><span style="font-style: italic;">κι εσύ στην άβυσσο της απαρηγόρητης προδοσίας.</span><br /><span style="font-style: italic;">Εναντιώνεσαι σε παρεμβολές των ενστίκτων </span><br /><span style="font-style: italic;">και σαν αντάλλαγμα παίρνεις φοβίες και μια επιπλέον απόφαση:</span><br /><span style="font-style: italic;">Να μην προσπαθείς να ξεφύγεις από τη μοναξιά σου</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">Δίπλωσε το χαρτί και σκέφτηκε ότι τελικά πρέπει να πάψει να τα σκίζει αλλά να τα συγκεντρώσει όλα μαζί ώστε όταν τα διαβάζει στο μέλλον να γελάει....</span><br /><span style="font-weight: bold;">Σκέφτηκε ξανά το αντικείμενο του πόθου και είπε.....</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αδημονώ να απελευθερώσω τα διαφανή "θέλω" ενός ανυπεράσπιστου κι οκνηρού παροντικού "βολεύομαι".</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι όπως σκέφτομαι θα καταλήξω εντελώς απογοητευμένος και θα τροφοδοτώ την απογοήτευσή μου με μνήμες στις οποίες θα ψάχνω να βρω τι έκανα λάθος. Κι ενώ δεν θα βρίσκω το πότε, θα δημιουργώ μόνος μου καταφατικά σφάλματα. Θα νιώσω λίγο ηλίθιος και θα παραδεχτώ στο τέλος πως πιστεύω ότι εγώ θέλω. Πάντα όμως ισχύει κάτι άλλο και σαφώς συμπεραίνω πως η αισιοδοξία μου εκτονώνεται σε λάθος πράγματα.</span><br /><span style="font-style: italic;">Η διάθεσή μου στηρίζεται σε τεχνικούς όρους και βιομηχανικά κατασκευάσματα. Στην αρχή περιμένεις, μετά αγωνιείς και στο τέλος φοβάσαι κι αμφιβάλλεις. Η αναμονή κι η αγωνία ενώθηκαν και γίνανε ανασφάλεια.</span><br /><span style="font-style: italic;">Η ανασφάλεια τείνει να σε οδηγήσει σε ψυχική κατάρευση κι η μόνη διέξοδος είναι το ρίσκο. Αλλά ποιος ρισκάρει;</span><br /><span style="font-style: italic;">Η Λογική μου προσπαθεί να χωθεί κάπου ανάμεσα στους επαναστάτες Ένστικτα μου. Όχι για να συμμετέχει στην επανάσταση αλλά μπας και μπορέσει να καταλάβει τι ζητούν, τι θέλουν. Κι αν είναι εφικτό να εκπληρωθούν τα ζητήματά τους. Η Λογική όμως δεν τα καταφέρνει. Την πιάνουν τα υπαρξιακά της. Σκέφτεται "τι κάνω εγώ μέσα σε αυτό το συνωστισμό των σουρεαλιστικώ πιστεύω; Γιατί ενώ αυτά τα ποταπά Ένστικτα είναι πιο πολλά από μένα υπερισχύω εγώ; Τι πρόσφερα ως τώρα;" Στοχάζεται κι άλλα τα οποία την κάνουν να υποχωρήσει για λίγο. Όσο λείπει σκέφτεται "λογικα" και επιστρέφει δρυμήτερη. Ξέρει πως είναι αδύναμη αλλά δεν θα το μαρτυρήσει σε κανένα, ακόμη κι αν τη βασανίσουν.</span><br /><span style="font-style: italic;">Γνωρίζει ούτως ή άλλως ότι η αδερφή της η Τιμωρία θα' ναι πάντα δίπλα της. Πάντως ούτε η Τιμωρία γνωρίζει την αδυναμία της Λογικής. Αν το ήξερε θα ήταν πολύ σκληρή, σχεδον θανάσιμη.</span><br /><span style="font-style: italic;">Η Λογική ετοιμάζεται να χαθεί μιας και πλησιάζει ο Υπνος. Η αιώνια συμφωνία τους την προστάζει να μην παρεμβαίνει όταν τα Όνειρα παίζουν. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Ούτε καν να αφήσει ανοιχτό το φως στο δωματιό της.</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Περιπλανήθηκε και γνώρισε νέα άτομα και νέες καταστάσεις αλλά τίποτα δεν τον ικανοποιούσε. Σκεφτόταν πόσο πόνεσε ο ίδιος και πόσο πλήγωσε τους άλλους. Πραγματικά έκανε πολλά λάθη ή έτσι νόμιζε. Σταμάτησε λοιπόν να επικαλεστεί ένα συγκεκριμένο πρωινό για λίγο και είπε....</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Θα' θελα να χαράξω τα χείλη μου ώστε να μην ξαναφιλήσουν λάθος άτομα. Αλλά και πάλι αρκεί ένα υλικό σημάδι όταν μια βαθύτερη επιθυμία αλλοιώνει την υπάρχουσα αλήθεια; Υποφέρω επειδή αναρωτιέμαι! Κοιτάζω... κρίνω... λυπάμαι.</span><br /><span style="font-style: italic;">Θα δώσω τα πάντα σε οτιδήποτε καλύψει τα κενά μου. Τι να διατυπώσω ως αρχή; Τρέμω στην ιδέα της αλήθειας. Πραγματικότητα που ισοδυναμεί με απόγνωση και ιδέες χωρίς φύλο. Τι να πρωτοαγαπήσω; Τι μισώ; Τι έχω; Ασαφής κατάληξη ξαναγραμένων σεναρίων.</span><br /><span style="font-style: italic;">Πάλι καλά που υπάρχει και το σώμα. Γιατί όταν πληγώσουμε την ψυχή και δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη πικρία στρεφόμαστε στην πανοπλία της. Κι η σάρκα γιατρευεται. Ίσως φαίνονται τα σημάδια αλλά τα προκαλέσαμε εμείς οι ίδιοι. Κι αφού φροντίσουμε τις πληγές συνεχίζουμε να περπατάμε. Η ψυχή όμως αν ματώσει παύει να ελπίζει. Κι αυτό ΠΟΝΑΕΙ πιο πολύ απ' όλα.</span><br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-weight: bold;">Τότε γύρισε κάποιος μισάνθρωπος και του είπε με σκληρό ύφος (ο υπέρτατος χλευασμός έκανε την εμφάνισή του).....</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σε αποδοκιμάζω, σε ειρωνεύομαι και σε φτύνω. Πάλι ανατρέχεις στο παρελθόν...</span><br /><span style="font-style: italic;">Αν σου αξίζει να ζεις είναι επειδή συνέβη κάποιο λάθος. Παραφροσύνη και κατάντια. Στριμώχνεσαι μεταξύ απείρου και ερωτημάτων. Ναι, πριν εκείνη τη μέρα σου φαινόταν πως ξαναβρήκες κάπως το νόημα της ζωής. Γελάστηκες!!! Κοίτα τώρα το μεταλλικό αυτό αντικείμενο που θα σου χαρίσει σημάδια κι όχι θάνατο. Μια φορά βρήκες κάτι ενδιαφέρον στη ζωή σου και μόνος σου το έχασες. Μην περιμένεις κάτι χειρότερο πλέον.</span><br /><span style="font-style: italic;">Τι πιο δυσάρεστο από την ΑΡΝΗΣΗ και την ΑΠΟΡΡΙΨΗ; Γιατί να μην έχεις το θάρρος να πεθάνεις; Ό,τι κάνεις είναι λάθος. Σφάλεις με την κάθε σκέψη σου ακόμη. Γιατί δεν πας λοιπόν στο διάολο... Αν και είμαι σίγουρος πως ούτε αυτό ξέρεις αν το θέλεις.</span><br /><span style="font-style: italic;">Ακροβατείς σ' ένα αόρατο σκοινί μιας και γνωρίζεις πως θα πέσεις ό,τι κι αν γίνει. Χαμένες προσπάθειες κι ένα σκληρό παρόν που προσπαθεί ν' αποδιοργανώσει τη ζωή σου -αυτό πιστεύεις. Δεν χρειάζονται αρκετά κίνητρα για να δώσεις τέλος. Μπορείς κι εσύ ο ίδιος να σε σπρώξεις. Πρέπει ν' αποφασίσεις. Να βάλεις στόχους και να ξαναρχίσεις... Αλλά τι σημασία έχει; Πάντα θα είσαι ο θεατής. Πάντα θα κάνεις τα ίδια λάθη και πάντα θα μένεις μόνος. Ας έχουμε όλοι μια όμορφη ζωή λοιπόν εκτός από σένα.</span><br /><br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-weight: bold;">Ο</span> <span style="font-weight: bold;">πιστός αρνητής της ευτυχίας</span> <span style="font-weight: bold;">σκέφτηκε καλά τα λόγια του μισάνθρωπου και από μέσα του συλλογίστηκε....</span><br /><br />Ανήμπορος μπροστα στη μοναξιά μου ακόμα κι ο εγωισμός που υποχωρεί. Αποκρυπτογραφώ τα όρια μου και συναγωνίζομαι το είδωλο μου στον καθρέφτη. Μόνο αυτό αναγκαστικά μου κρατάει συντροφιά. Ν' αποσυρθώ και πάλι στα ονειρά μου; Αρχίζω να βολεύομαι μες στο σκοτάδι πλέον. Δεν ξέρω ως πότε θα αντέξω μα οι σκέψεις μου δεν θα με προδόσουν. Οι αναμνήσεις δεν θα μ' εγκαταλείψουν. Δόξα και τιμή στην απομόνωση!!!!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Συλλογίζομενος γύρισε σπίτι και κοιμήθηκε.... Το επόμενο πρωί οι πρώτες σκέψεις του ήταν....</span><br /><br />Μισώ τα πρωινά όταν η λογική υποχωρεί και μεθυσμένοι από την ανάγκη να νιώσουμε την υπαρξή μας καταφεύγουμε σε ανείπωτες ενέργειες που γκρεμίζουν τους μύθους και δίνουν θέση στην Άρνηση. Ποτέ η θεωρεία δεν θα φτάσει στην πράξη επειδή έχουν τόση διαφορά όσο η παλίρροια με ένα φωτοστέφανο. Ποτέ δεν θα αγγίξουμε το ουράνιο τόξο. [πόσο γκέι ο πιστός αρνητής της ευτυχίας????? χαχαχαχα]<br />Έφτασε η στιγμή που πρέπει να παραδεχτώ την ήττα μου.<br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ;<br /></div>Γνώρισα τους αγγέλους κι αυτοί με παρέδωσαν στην πραγματικότητα χαριζοντάς μου μονάχα μερικά πούπουλα από τα φτερά τους, και μου είπαν ότι το καθένα από αυτά αποτελεί μια ανάμνηση.<br /><br /><br />Ω! άθλιες σκέψεις μου. Με κάνετε να σπαράζω. Πνίγομαι μέσα σε κάλπικο μετάξι κι απορώ πώς θα στολίσω τα απομεινάρια των ελπίδων μου. Οι αναμνήσεις μου στέκονται χλωμές. Θλίβομαι γιατί υπήρξαν. Μου λείπει η κίτρινη οφθαλμάτη που δίνει χρώμα σε λευκούς τοίχους. Κι ήταν τέσσερις.<br />Κλείνω τα μάτια για να πάψει η ψυχή να κοιτάζει. Ένας χρόνος και κάτι.... Άνοιξη τελειώνουν πάντα τα όνειρα. Τραβάω την αυλαία. Ας με περιφρονούν, αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν έχω ελπίδα.. ζω για να τους σκέφτομαι. Κι η φαντασία έπλασε τους φόβους μου κι από το πλευρό τους γεννήθηκαν οι εμμονές.<br />Στέκεται μπροστά μου ένα ένστικτο πρωτότυπο και μια χαρά πεινασμένη. Αλλά γιατί μένουν ασάλευτα; Κινηθείτε για όναμα του θεού... Δείξτε μου ότι υπάρχω.<br /></div><span style="font-weight: bold;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-7551968545233386565?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-69739232405583911032008-12-11T15:30:00.009+02:002008-12-23T05:34:26.304+02:00Σαν χτες ήταν η μέρα που που πριν 5 χρόνια εκπληρώθηκε η μεγαλύτερή μου επιθυμία.<br />Από τότε δεν θέλησα ποτέ κάτι τόσο πολύ ή τόσο έντονα.<br />Από τότε ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να διοχετεύσω σε κανέναν συναισθήματα τόσο ισχυρά, ειλικρινή και δυνατά όσο εκείνα.<br />Κανείς δεν θα αποκτήσει τόσο χώρο στις αναμνήσεις μου.<br /><br />Και ζητάω συγνώμη κάπως αργά επειδή πλήγωσα το μοναδικό άτομο που αγάπησα και θα αγαπάω [με κάθε πιθανό τρόπο που υπάρχει, πιο πολύ κι από τα pc μου όμως....].<br /><br />Υ.Σ. Εγώ πληγώνω τους άλλους με άθλια συμπεριφορά, Οι άλλοι μόνο με την καλοσύνη και την ανωτερότητά τους έχουν καταφέρει ερήμην τους να με κάνουν σκουπίδι... really thank you for these!!<br /><br /><br />[χαχαχα στο είχα πει ότι θα το κάνω αλλά πέρασαν μέρες από τότε... Ε, σήμερα που είναι και 11-12 και ξύπνησαν μνήμες.. ορίστε.. !!!!]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-6973923240558391103?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-70941467144970611192008-12-11T14:36:00.011+02:002008-12-11T21:28:13.043+02:00<span style="font-weight: bold;">Και είπε ο πιστός αρνητής της ευτυχίας...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Η ύπαρξη μου βιώνει την οδύνη και τον αυτοχλευασμό. Ειλικρινά θέλω να εξαφανιστώ αλλά με την προυπόθεση πως δεν υπήρξα ποτέ. Είμαι ένα ον στη φαντασία κάποιου και όσα κάνω τα επιλέγει κάποιος άλλος. Εγώ αποτελώ το μέσο στο οποίο ο δημιουργός μου ανέθεσε τις τραυματικές του εμπειρίες. Η ατμόσφαιρα με πνίγει και απλά θέλω μια αφορμή. Δεν μπορώ να προχωρησω, δεν έχω τη δύναμη ούτε τη θέληση. Τα δεσμά μου με πονάνε μα έτσι πρέπει. Πρέπει να πονέσω πολύ μάλλον για να καταφέρω να ΞΕΧΑΣΩ.</span><br /><span style="font-style: italic;">Λυπάμαι που μου έτυχε μια στιγμη ευδαιμονίας και οφείλω να το δικαιώμά μου στη θλίψη σαν άθλιο ον που είμαι, ήμουν και όσο και να να προσπαθώ θα παραμείνω.</span><br /><span style="font-style: italic;">Θα μου μαρτυρήσω κι αυτό που ανέκαθεν γνώριζα και φοβόμουν να παραδεκτώ... "ηλίθιο πλάσμα είσαι ΤΟΣΟ μόνη που κι ο εαυτός σου σε εγκατέλειψε."</span><br /><span style="font-style: italic;">Πάψε να πιστεύεις τους άλλους γιατί ο μόνος που πονάει είσαι συ. Η κάθε άρνηση ένα συν στη λίστα των αιτιών που αυξάνεται τρομακτικά κι αδημονώ να φτάσω στο απροχώρητο σημείο της οδύνης.</span><br /><span style="font-style: italic;">Διαπιστώνω πόσο άνθρωπος είμαι και με σαρκάζω σε βαθμό αηδίας. Η προσμονή για κάτι καλό οδηγεί σε ανυπεράσπιστες επιδιώξεις.</span><br /><span style="font-style: italic;">Δίνω βάση σε πράγματα που νομίζω ότι αξίζουν μα τελικά είναι εντελώς κενά.<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > [κι όπως είπαν και οι PULP : Ι wasted all my life on all those stupid things that only get me down]</span>Θέλω να εκφράσω τα συναισθηματά μου και δεν βρίσκω αποδέκτες.</span><br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-weight: bold;">Τότε γύρισε ο κυνικός και του απάντησε...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">H ευκολοπιστία θα έπρεπε να είναι αμάρτημα. Να υποφέρουν όχι αυτοί που είπαν κάτι αλλά όσοι τα πίστεψαν και τα δέχτηκαν.</span><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-weight: bold;">Και είπε ο πιστός αρνητής της ευτυχίας...<br /><br /></span><span style="font-style: italic;">Ισόβια στασιμότητα λοιπόν κι ο άνθρωπος ας χάσει λοιπόν την ιδιότητά του. Είμαστε διεφθαρμένο είδος, βουτηγμένο στην υποκρισία και το ψέμα. Ζούμε σε ένα ψέμα και σκοπός της ύπαρξής μας είναι η καταπίεση του Εγώ μας. Το να κρύβουμε τα αισθήματά μας έχει καταντήσει ιδανικό. Πολεμάμε γι' αυτό με ψυχή και σώμα. Οι αδυναμίες μας δεν αποτελούν ασπίδα αλλά πύλη απ' όπου εισβάλλουν τα ασταμάτητα "γιατί", "πώς" και "τι". Αντί να σταθούν εμπόδια, κατασκευάζουν καινούρια, πιο εξελιγμένα και με γερά θεμέλια.</span><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span>-------------------------------------------------------------------------------------------------<span style="font-weight: bold;"><br /></span><span style="font-weight: bold;">Τότε γύρισε ο κυνικός και του απάντησε...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Έχεις δύο επιλογές λοιπόν.</span><br /><span style="font-style: italic;">Η πρώτη είναι να δεχτείς πως σε όλο τον περίγυρό σου αποτελείς ένα λαθος. Είσαι ένας λάθος ενώ όλοι πράττουν το σωστό οπότε ασ' τους να σε κατακρίνουν.</span><br /><span style="font-style: italic;">Η δεύτερη είναι να δεχτείς πως είσαι μια εξαίρεση και πρέπει να χαίρεσαι γι' αυτό. Κι όταν σε κρίνουν να έχεις το δικαίωμα να σκέφτεσαι ότι κανείς δεν μπορεί να φτάσει στο σημείο που είσαι... Κι αν τα καταφέρει κάποιος ας ρίξει πρώτος αυτός το λίθο.</span><br /><br />-------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><span style="font-weight: bold;">Και είπε ο πιστός αρνητής της ευτυχίας μετά από καιρό αφού βίωσε νέες εμπειρίες που τον έκαναν απαισιόδοξο...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Που βαδίζω; Πώς θα καταλήξω; Μήπως δεν υπάρχω;</span><br /><span style="font-style: italic;">Ο ρόλος μου είναι να προσαρμόζω την απατηλή δυσαρέσκεια μου σε κάθε ματαιότητα που μου προσφέρεται αφιλοκερδώς;</span><br /><span style="font-style: italic;">Χάνω το μυαλό μου ή αρχίζω να το αποκτάω; Όλα είναι τόσο λεία και δεν έχω από που να πιαστώ.</span><br /><span style="font-style: italic;">Μα γιατί όλη αυτή η μιζέρια; Πού οφείλεται; Είναι αυτοδημιούργητη, αυτοδιαχειρίζομενη και καταστροφική. Ποιος με βοηθάει να αισθανθώ; Παραληρώ και δεσμεύομαι από υποσχέσεις που όταν γυρίσω για λίγο το κεφάλι μου εξαφανίζονται. Υποσχέσεις αερικά, υποσχέσεις φαντάσματα που στοιχειώνουν την παραφροσύνη που κρύβω κάπου μέσα μου. Ας είναι όμως...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κι ο</span> <span style="font-weight: bold;">πιστός αρνητής της ευτυχίας έβγαλε ένα χαρτί κι έγραψε το εξής:<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-style: italic;">Σαν μοναδική αυταπάτη η ουσία</span><br /><span style="font-style: italic;"> ξέφυγε από τη δεδομένη υποστασή της </span><br /><span style="font-style: italic;"> κι αναθυμιάσεις ξέγνοιαστων όρκων</span><br /><span style="font-style: italic;"> προσθέτουν δύναμη στην απτή πραγματικότητα</span><br /><span style="font-style: italic;"> Ακούω όσα νόμιζα πως θα υπάρξουν</span><br /><span style="font-style: italic;"> και σιγά σιγά βυθίζομαι σε μια λίμνη αδιάφορων και μηδαμινών συναισθημάτων.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Η ζωή μου στηρίζεται σε μικρές χαρές</span><br /><span style="font-style: italic;"> τις οποίες πληρώνω πολύ ακριβά.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Μικρές χαρές που η κάθε μία αξίζει</span><br /><span style="font-style: italic;"> χρόνιο εξευτελισμό, βαριά θλίψη και άβουλη εκούσια βλασφημία.</span><br /><span style="font-style: italic;"> Ας μη ξαναξημερώσει όμορφη μέρα για μένα.</span><span style="font-weight: bold;"></span><br /><span style="font-weight: bold;"></span></div><span style="font-weight: bold;"><br />..............δίπλωσε το χαρτί και σκέφτηκε πως πρέπει να το πετάξει μετά<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-7094146714497061119?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-41263529604961512382008-12-11T14:03:00.003+02:002008-12-11T14:37:22.229+02:00Kι ο καιρός περνάει. Οι ώρες χάνονται και κοιτάζοντας κάπου οπουδήποτε διαπιστώνεις πως δεν έχεις κάνει τίποτα. Τα πάντα αποσκοπούν σε μια μορφή καμουφλαρισμένου μηδενισμού. Η αδράνει γίνεται συνώνυμο της πλήξης. Κάπου κάπου κινείσαι για να δεις αν υπάρχεις. Αφού το επιβεβαιώσεις προσπαθείς να μάθεις και αν ισχύει το ίδιο για τους "γύρω" σου, για τους "δικούς" σου.<br /><br />Εντάξει, είμαστε όλοι "καλά¨... και τι έγινε;<br /><br />Είναι ακόμη μέρα και δε θυμάσαι πως έφτασες ως εδώ.<br />Ξαφνικά μια μακρινή φωνή πασχίζει να με κάνει να πάρως τη ζωή στα χέρια μου αλλά τη στιγμή που μου λέει το "πως" κάποιος γελάει ειρωνικά και καλύπτει τη φωνή. Μετά έρχεται η σιωπή. Είναι τόσο ενοχλητική που με προτρέπει να μιλήσω με τον εαυτό μου (ή με μερικούς εαυτούς μου).<br />Μιλάμε ώρες ατελείωτες -τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται- μα δεν μπορώ να του ζητήσω να με βοηθήσει σε τίποτα. Φταίει το γεγονός ότι τον έχω απεναντί μου. Ίσως αν έκλεινα τα μάτια να ήταν καλύτερα αλλά και πάλι είναι φωτεινά έξω.<br /><br />Η μοναξιά έχει καθίσει απεναντί μου και μου γνέφει με λάγνο τρόπο. Το ξέρω πως θέλει να με κάνει να την αγαπήσω μα ήδη την έχω ερωτευτεί εδώ και πολλά χρόνια (ούτως ή άλλως μαζί της θα περάσω τα ΠΑΝΤΑ). Φυσικά δεν της το μαρτυράω γιατί μου αρέσει να παίζω μαζί της. Μου αρέσει να την προσκαλλώ μερικές φορές αν και το καταλαβαίνει και τότε μου φερεται κάπως παράξενα. Με κάνει να χάνω κέθε επαφή με την πραγματικότητα και απαιτεί να φαντάζομαι διάφορα πράγματα όμορφα κι όπως εγώ τα θέλω. Ομολογώ πως συνήθως είναι διασκεδαστικό. Υπάρχουν φορές όμως που είναι σκληρή μαζί μου και όταν με επισκέπτεται φέρνει μαζί της εικόνες από το παρελθόν. Εικόνες που με κάνουν να μισώ τον εαυτό μου [ πόσο emo όμως xaxa]. Εικόνες που δείχνουν την ασυδοσεία της ψυχής μου και μου προκαλούν ντροπή. Τοτε με πιάνει πανικός, προσπαθώ με απότομες κινήσεις να τις διώξω μακριά και τότε είναι που θέλω να της πω να εξαφανιστεί. Τότε είναι που θέλω να ακούγεται ακόμη μια αναπνοή μες στο δωμάτιο. Και τότε είναι που η μοναξιά τυλίγεται γύρω μου δήθεν για παρηγοριά και γω την πιστεύω υποσχόμενη -στον εαυτό μου- πως δεν θα την πατήσω την επόμενη φορά.<br />Μα πάντα την πατάω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-4126352960496151238?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-5884392865639236142008-12-11T13:43:00.002+02:002008-12-11T14:00:11.876+02:00Κι ενώ η νύχτα περνάει ή μάλλον έχει χαθεί , ξυπνάει αυτή η υποκριτική λογική που δήθεν μας χαρακτηρίζει κατά τη διάρκεια της μέρας. Η λογική που αποτελεί το βασικό μας προσωπείο και που παίρνει τόσες λάθος αποφάσεις. Κρίνει με τα δικά της κριτήρια και δεδομένα χωρίς να ζητάει την άδεια κανενός. Κι αυτό το έχουμε συνηθίσει όπως κι οι γύρω μας. Έτσι δεν μας προβληματίζει πια. Το αποδεχόμαστε και πολλές φορές μας επιβραβεύουν γι' αυτό (το προσωπείο).<br /><br />Μέχρι που μπορεί να φτάσει η αθλιότητα του ανθρώπου;<br />Πόσες ευκαιρίες έχουμε χάσει; Η ειρωνεία είναι το πόση προσπάθεια καταναλώσαμε για να επιτεύξουμε αυτές τις ευκαιρίες. Κάνουμε τα πάντα και όταν έρθει η στιγμή να διαλέξουμε/δεχτούμε το πολυπόθητο αποτέλεσμα μας πιάνει πανικός και τα τινάζουμε όλα στον αέρα. Όταν το συνειδητοποιούμε είναι αργά. Κοιτάμε τον εαυτό μας και βλέπουμε το παγκόσμιο πρότυπο του LOSER. Συνεχίζουμε τη ζωή μας παθητικά και τα κενά μεγαλώνουν απειλώντας κάθε ίχνος ευτυχίας (μα που τη θυμήθηκα αυτή τη λέξη;).<br />[χμ.. οκ, κλισέ αλλά αφιερώμενο σε u know who i mean .Code name "παπί"]<br /><br />Αναρωτιέμαι τι χρώμα να 'χει η "ικανοποίηση"; Αν γίνεται να συνυπάρχει η αυταπάρνηση με την επιθυμία και πού θα μας οδηγούσε η ανάγκη να ζήσουμε όπως θέλει το βαθύτερο εγώ μας;<br />Πώς θα ήταν ο κόσμος αν είμασταν όλοι αληθινοί; Όταν τα όνειρα που κάνουμε κάποια στιγμή πραγματώνονταν; Εάν πράτταμε χωρίς να σκεφτούμε τις συνέπειες των πραξεών μας, και μιλάω πάντα για θετικά πράγματα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-588439286563923614?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-22852517247346311672008-12-11T13:10:00.005+02:002008-12-11T13:43:04.035+02:00<span style="font-size:130%;">Κι επειδή είναι το blog <span style="font-weight: bold;">ΜΟΥ</span> θα γράφω ότι θέλω χωρίς φόβο και πάθος.. </span><br /><br />Κάθομαι με κλειστά μάτια, περιμένοντας όμορφες εικόνες να ρθουν στο μυαλό μου. Πρέπει να τις καλέσω όμως. Τίποτα δεν έρχεται αν δεν το καλέσεις ή <span style="font-weight: bold;">προκαλέσεις</span>. Κάθε πρόκληση μια νέα ευκαιρία να ανακαλύψεις τις αντοχές σου, τα όριά σου, το που υστερείς και που υπερισχύεις. <span style="font-size:130%;">Και μετά να ξεχάσεις.</span><br />Είναι σαν ένας καθρέφτης που φαίνεται το<span style="font-weight: bold;"> εσωτερικό</span> του ειδώλου σου αλλά δεν μπορείς να το αλλάξεις κάνοντας κινήσεις ή αλλάζοντας ρούχα. Το εσωτερικό παραμένει. Βλέπεις τις σκέψεις να αιωρούνται, τα ερωτήματα να χορεύουν μανιασμένα και τη στασιμότητα ειρωνικά να παλεύει με το ρίσκο. Το παρελθόν να μάχεται με το μέλλον. <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Το παρόν δεν υπάρχει γιατί κάθε κλάσμα δευτερολέπτου μετατρέπεται σε αυτό που πριν λίγο ήταν παρελθόν και τώρα πια είναι μέλλον.</span></span><br /><br />Τα μάτια παραμένουν κλειστά. Έχει αρχίσει να ξημερώνει και αισθάνεσαι την ανάγκη να διοχετεύσεις όλη σου την αγάπη σε ένα άψυχο μαξιλάρι. <span style="font-size:85%;"><br />(Πλέον ας πάψουμε να δίνουμε λάθος ορισμό στην αγάπη. Είναι τόσο αδικημένο αυτό το συναίσθημα που πλέον έχασε την αυτοπεποίθηση και την ταυτότητά του. Όπως το "φτιάξαμε", ξεκινάει σαν αμάρτημα και φτάνει μεχρι τα όρια του κόμπλεξ. Έχασε τον αρχικό του ορισμό και μας εκδικείται)</span>.<br />Και ενώ σφίγγεις το μαξιλάρι θα ήθελες κάποιος άλλος να βρίσκεται στη θέση του ή να είσαι εσύ αυτός που δέχεται τόση αγάπη. Ξάφνου αντιλαμβάνεσαι τη μοναξιά που επικρατεί σε ο,τιδήποτε. Αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος και δεν αφήνεις το μαξιλάρι από τα χέρια σου με τίποτα. Σου δίνει δύναμη ν' αντιμετωπίσεις τη νέα μέρα που ακολουθεί και που κατά τη διάρκεια της θα κλείσεις οποιοδήποτε συναίσθημα σε περιβάλλει σε μια καταπακτή. Αυτή είναι τόσο καλά ασφαλισμένη που μετά δεν έχεις τη δύναμη να την ανοίξεις. Όταν την ανοίγεις το κάνεις για να φυλακίσεις κι άλλα συναισθήματα κι όχι για να τα ελευθερώσεις.<br />Μόνο που τα "αθλια" αυτά συναισθήματα έχουν δύναμη και ζωή.<br />Προσπαθούν να βρουν κάποιο πέρασμα για να ξεφύγουν και να αναλάβουν δράση. Κι όταν το βρίσκουν, πετάγονται από το σκοτάδι -στο οποίο πάντα βρίσκονται- οι Φόβοι-Φύλακες με το ρόλο του δεσμοφύλακα. Μερικές φορές ακολουθεί μάχη αναμεσά τους. Όλο και κάποιο συναίσθημα ξεφεύγει μα τότε είναι που οι Φόβοι-Φύλακες αυξάνονται ώστε να παρέχουν περισσότερη "προστασία". Και η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται και διαιωνίζεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-2285251724734631167?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-9067611625597867392008-12-11T12:59:00.002+02:002008-12-11T13:03:51.850+02:00Θέλω να καταγγείλω το υψηλό IQ μου το οποίο αντιδράει και αμύνεται μέσω του DNA και δεν επιτρέπει στα μαλλιά μου να γίνουν ξανθά... Με καταδικάζει έτσι σε ένα ελεεινό πυρρόξανθο επειδή αρνείται λέει μέσω ξανθού να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις στον κόσμο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-906761162559786739?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-9001130429485078902008-12-11T12:35:00.004+02:002008-12-11T12:58:04.865+02:00Ένα μεγάλο συλλυπητήρια εκ μέρους μου στους εκπαιδευτικούς και σε όσους γονείς δεν είχαν χρόνο, τρόπο, γνώση να μάθουν στα τέκνα τους ότι ήρωας δεν γίνεσαι με την κουκούλα και τις καταστροφές.<br /><br />Είναι απελπιστικό να σκέφτεσαι ότι οι σημερινοί νέοι διοχετεύουν την επιθετικότητά τους με τέτοιους αν μη τι άλλο πρωτόγονους τρόπους.<br /><br />Κι άλλοι είχαν ψυχολογικά αλλά γίνανε ποιητές!<br /><br />Πόσο διαφορετικά θα εξελισσόταν όλα εάν αντί για πέτρες κρατούσαν λουλούδια! Αν αντί να καίνε περιουσίες άναβαν μια συμβολική φωτιά. Αν αντί για κουκούλες και κράνη έδειχναν τα οργισμένα νεανικά τους πρόσωπα. [και για όνομα του θεού τι ρομαντικές μαλακίες λέω αλλά αυτά μου βγήκαν]<br /><br />Κι ατομική βόμβα να έριχναν τα "παιδιά" δεν θα μπορούσαν να κάνουν κανένα νεκρό να επιστρέψει. [μόνο oι scoobies τα κάνουν αυτά, ΟΚ?]<br /><br />Και θυμάμαι πέρυσι το καλοκαίρι στην Αμοργό τους φίλους αντιεξουσιαστές που είχαν πράγματι ιδανικά και ωραίες σκέψεις, επιχειρήματα και ρεαλιστικές απαιτήσεις. Κουβαλούσαν φανζιν στημένα με φαντασία και δημιουργικότητα. Απορώ αν αυτοί οι φίλοι ξέχασαν τα "όμορφα" λόγια και κατέληξαν αυτές τις μέρες σε τέτοιες αχαρακτήριστες πράξεις!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-900113042948507890?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-49930855555286583352008-11-22T23:31:00.004+02:002008-12-11T13:09:15.805+02:00<span style="font-size:100%;"><a style="font-weight: bold;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/K%C3%B6rkarlen_%281921_film%29">Τhe Phantom Carriage </a></span>----> <i><b>Körkarlen</b></i> is a classic1921 Swedish silent black and white film...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vTA9B7VB4kI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/vTA9B7VB4kI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/K31ttgBTqe8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/K31ttgBTqe8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><a style="font-weight: bold;" href="http://www.last.fm/music/good+luck+mr.+gorsky">Good Luck Mr. Gorsky</a></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><a style="font-weight: bold;" href="http://www.last.fm/music/Eventless+plot">Eventless Plot</a></span><br /><br /><br />Όλα έγιναν την Τρίτη που βρέχε, που βρέχε μονότονα. Εισητήρια δεν είχαμε φυσικά αλλά ας είναι καλά ο Βασίλης που με ένα νεύμα τα κανόνισε όλα. Πάλι καλά διότι όλα ήταν απολαυστικά...<br />Η ταινία χωρίς σχόλια. Έτος 1921 και τα πάντα, από σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνεία, εφέ.. ήταν εξαιρετικά... Αριστούργημα. Και μιας και η ταινία δεν είχε ήχο... τω καιρώ εκείνο.. [ε μα πόσα να χει πια?] την επιμέλεια ανέλαβαν οι Good Luck Mr. Gorsky με τους Eventless Plot. Το αποτέλεσμα ήταν άψογο. Πιο μελωδικοί απ' ότι συνήθως... πιο συναισθηματικοί και με στιγμές που απογείωναν ότι βλέπαμε παράλληλα λίγα εκατοστά πάνω από τα "ηλεκτρονικά" τους gadgets... Ειδικά οι στιγμές που έμπαινε η κιθάρα [inverz λέμε] ήταν ότι καλύτερο [guitar fan here]. Γενικά παρά τον minimal experimental ηλεκτρονικό ήχο και των δύο συγκροτημάτων κατάφεραν να πιάσουν την αρκετά καταθλιπτική και κάπως μακάβρια ατμόσφαιρα της ταινία. Και οι έξι ήταν υπέροχοι!!!<br />Έχουν περάσει πολλές μέρες και δεν μπορώ να εκφράσω τα αισθήματα εκείνης της μέρας...<br />Και ναι, το ότι είμαι emo επιβεβαιώθηκε μιας και πλάνταξα κατά τη διάρκεια της ταινίας...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:georgia;font-size:130%;" >DAVID HOLMES i' m your fan since that day.... </span><br /><br />H συνέχεια της βραδιάς φτάνει μέχρι το επόμενο πρωί.. [χαχαχαχαχαχα]....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-4993085555528658335?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-35898542610887433392008-10-22T16:11:00.002+03:002008-10-22T16:28:13.343+03:00Με έπιασε που λέτε έτσι ξαφνικά το Σύνδρομο <span style="font-weight: bold;">Kymlicka</span>. <span style="font-weight: bold;">Kymlicka</span> είναι μια φίλη μου που όταν αρπάζει το ποντίκι του υπολογιστή κάνει κλικ ασυγκράτητα με ταχύτητα που σπάει το φράγμα του ήχου. Αποτέλεσμα της "μανιακής" αυτής πράξης είναι να κολλάνε όλες οι εφαρμογές, να μη μπορείς να συνδεθείς στο ίντερνετ και το restart να διαρκεί τουλάχιστον μία αιωνιότητα και μία μέρα.<br />Με το που άνοιξα τον υπολογιστή σήμερ<span style="font-weight: bold;">ις </span>με έπιασε αυτή η εμμονή. Βέβαια η δική μου ταχύτητα "κλικαρίσματος" δεν φτάνει αυτή της Kymlicka διότι φαντάζομαι θέλει χρόνια να αποκτήσεις το χάρισμα και την τεχνοτροπία της αλλά το τσάκισα το άτιμο το ποντίκι. Νομίζω πως αλλιώθηκε και το δακτυλικό αποτύπωμα του δεξιού αντίχειρα... Το καλό είναι ότι δεν κόλλησε και πολύ το pc και ότι δεν έκανα πολλά restarts..<br /><span style="font-weight: bold;">Kymlicka</span>... πώς τα καταφέρνεις????<br /><br />Με σεβασμό και εκτίμηση... το @!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-3589854261088743339?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-33522054229157615992008-10-16T00:54:00.003+03:002008-10-16T01:03:54.199+03:00<span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);font-size:180%;" >Wish you a super uber slashy happy birthday dear!!!</span><br /><br />Τα υπόλοιπα ειπώθηκαν ήδη αν και έπρεπε να έχουμε ετοιμάσει surprise subtext gossip slash squee party!!!!!!!!<br /><br />u know u love me... xoxo<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-3352205422915761599?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-59201833456295873732008-10-16T00:39:00.004+03:002008-10-16T00:45:51.838+03:00Επειδή πολύ νευρίασα έπρεπε να σκεφτώ κάτι για να ξεθυμάνω...<br />Και θυμήθηκα το ποστ μιας φίλης χτες. Το Avatar &amp; η υπογραφή της ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το περιεχόμενο του ποστ.<br /><br />Ομολογώ ότι πεθάναμε στα γέλια και οι 4 που είμασταν σπίτι και το είδαμε. Προσκυνάω Al.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">You three know for what i' m talking about....</span><br /><br />Δεν μπορώ φυσικά να βάλω εικόνα επειδή θα με μηνύσουν για καταπάτηση πνευματικής ιδιοκτησίας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-5920183345629587373?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-38416586220344275852008-10-16T00:14:00.005+03:002008-10-16T07:14:11.842+03:00<span style="font-family:arial;">Πολλά νεύρα αλλά δεν μπορώ να πω το λόγο... Φταίει η εγωκεντρικότητα και η ανωριμότητα μερικών. Κάποιοι αντί να παίξουν κανένα video game για να βγάλουν τη </span><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >μεγαλομανία</span><span style="font-family:arial;"> τους δημιουργώντας το </span><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >εικονικό τους βασίλειο</span><span style="font-family:arial;"> μας κάνουν να τρέχουμε να κολλήσουμε τα σπασμένα νεύρα μας με τα όσα ποστάρουν. Έλεος δηλαδή. BAN BAN BAN BAN</span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Το σύμπλεγμα κατωτερότητας που διακατέχει μερικούς δεν με αφορά. </span>Κι ούτε συμπαθώ τους stalkers...<br /><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:180%;" >Άι στο διάλογο</span><span style="font-family:arial;"> [όπως λέει και η διαφήμιση]!!!!!!!!!!!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-3841658622034427585?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-16366244241365324582008-10-16T00:01:00.004+03:002008-10-16T00:33:02.161+03:00Βασικά σκέφτηκα ότι όλοι αυτοί που μήνυσαν τα sites με τα subs είναι τόσο ηλίθιοι όσο ένα δίχρονο. Δεν σκέφτηκαν ότι εμείς που ασχολούμαστε με τις διάφορες σειρές δεν βλάπτουμε κανένα αντιθέτως προωθούμε τα προϊόντα τους, τα κάνουμε γνωστά στο ευρύτερο κοινό. Το ίδιο έκαναν και με ότι αφορούσε τη μουσική βιομηχανία και τώρα οι αντίστοιχες εταιρείες ψάχνουν τρόπο να πουλήσουν πλέον μέσω internet μιας και τα νέα groups ξεπετάγονται από sites όπου εμείς οι ακροατές τα βρίσκουμε, τα ακούμε και τα κάνουμε γνωστά. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.<br /><br />Και να μην αρχίσω να κρίνω τώρα τους "επαγγελματίες" μεταφραστές που δεν ξέρουν τι βλέπουν και τι μεταφράζουν σε αρκετές περιπτώσεις. Αλλά αυτοί το κάνουν επειδή είναι επάγγελμα. Εμείς το κάνουμε επειδή μας αρέσει. Γουστάρουμε να ξοδεύουμε 8 και παραπάνω ώρες κάθε φορά μόνο για μετάφραση κι άλλες τόσες για χρονισμό, διορθώσεις.<br />[Χωρίς να θέλω να συμπεριλάβω τους πραγματικά επαγγελματίες μεταφραστές που κάνουν σωστά τη δουλειά του;]<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Shinobu</span> honey εσύ δεν μετράς... Είσαι τέλεια μεταφράστρια!!!!<br /><br />Όσο διαβάσω νέες δημοσιεύσεις που αφορούν το χτεσινό γεγονός τόσο πιο πολύ θέλω να σταματήσω αγοράζω dvds, cds, action figures, βιβλία, soundtracks και ότι αφορά νόμιμα προϊόντα που σχετίζονται με τηλεοπτικές σειρές και ταινίες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-1636624424136532458?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-5422699856892355542008-10-15T19:39:00.003+03:002008-10-15T20:28:41.483+03:00Το λατρεμένο GreekTvSubs και διάφορα άλλα sites παρομοίου περιεχομένου έκλεισαν σύμφωνα με βάση νομική απόφαση.<br />Η ΕΠΟΕ [Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων] ευθύνεται γι' αυτή την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ διότι σύμφωνα με το νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας τα sites αυτά διανέμουν παράνομες μεταφράσεις από σειρές οι οποίες είτε είναι γνωστές είτε το ελληνικό κοινό ΔΕΝ ΘΑ ΤΙΣ ΜΑΘΕΙ ΠΟΤΕ. Και πώς να τις μάθει άλλωστε εφόσον οι κύριοι με τα τηλεοπτικά κανάλια αρνούνται να δώσουν χρήματα για να τις αποκτήσουν. Δεν είναι δυνατόν το Lost να έχει την υπερ-τηλεθέαση στο εξωτερικό και στην Ελλάδα η 4η season να διανέμεται από ιδιωτικό κανάλι. Και δεν είναι μόνο το lost φυσικά. <br />Γνωστό ελληνικό κανάλι ξεκίνησε να προβάλλει το L word και μετά από 4 επεισόδια το έκοψαν λόγω περιεχομένου. Το gossip girl προβάλετε επίσης αλλά δεν μπορείς να το δεις επειδή οι υπότιτλοι είναι άσχετοι με το περιεχόμενο της σειράς. Τόση προχειρότητα δηλαδή. Άλλα σήριαλ ξεκινάνε και τα σταματάνε στη μέση ή τα δείχνουν μετά τις 3 το πρωί ενώ τις νορμάλ ώρες δείχνουν σε επανάληψη ότι τους έχει ξεμείνει από το παρελθόν. <br />Σειρές σαν το Dexter, Fringe, Dollhouse, Battlestar Galactica, Little Britain και καμιά εκατοσταριά ακόμη είναι άγνωστες στο μέσο απληροφόρητο θεατή.<br />Λογικό δεν είναι λοιπόν όποιος ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο να το ψάξει στο internet;<br />Ακόμη και να θέλεις δηλαδή να αγοράσεις τα αυθεντικά DVD της σειράς πρέπει πάλι να τα βλέπεις με αγγλικούς υπότιτλους μιας και δεν έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας ή θα βγουν στο εμπόριο 10 χρόνια μετά την κανονική προβολή τους. Και το ξέρω διότι ακόμη και σειρές που έχω νοικιάσει από ένα συγκεκριμένο videο club το οποίο αξίζει συγχαρητήρια που τις φέρνει στην ώρα τους της είδα ακόμη και χωρίς subtitles επειδή ακριβώς δεν έχουν βρει ελληνική διανομή.<br /><br />Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για κακόβουλη ενέργεια και όχι για προσπάθεια προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων. Επιτίθενται στους λίγους και σε sites που φτιάχτηκαν με κόπο και με προσπάθεια τα οποία δεν κάνουν καμιά αναφορά σε παράνομο υλικό.<br />Χάνουν χρήματα και κλείνουν sites στα οποία τα μέλη αφιλοκερδώς και με δική τους πρωτοβουλία κάνουν υπότιτλους όχι επειδή αποσκοπούν σε προσωπικό όφελος ή κέρδος αλλά επειδή θέλουν να απολαμβάνουν τις αγαπημένες τους σειρές. <br /><br />Πώς είναι όμως ποτέ δυνατόν να σταματήσεις κάτι που γίνεται οικειοθελώς και ομαδικά χωρίς να μπαίνουν στη μέση προσωπικά συμφέροντα; Εμείς δεν έχουμε να χάσουμε κάτι αντιθέτως θα επανέλθουμε και αυτοί θα κλέβουν πάλι τους δικούς μας υπότιτλους όπως έκαναν και ως τώρα.<br />Θα βρεθεί σίγουρα κάποιος τρόπος για να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε διότι κλείνεις ένα site κι ανοίγουν άλλα 20.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-542269985689235554?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-65226848512349363742008-10-05T01:15:00.010+03:002008-10-05T01:45:06.439+03:00H γιαγιά όταν βλέπει τηλεόραση βρίζει όσους φιλιούνται και αγκαλιάζονται. Τις δε ημίγυμνες τις καταριέται. Σήμερα κακολόγησε όλη την ελληνική showbiz. Aφού παραλίγο να βάλουμε ποδόσφαιρο αλλά σκεφτήκαμε ότι φοράνε σορτσάκια και φοβηθήκαμε. Οπότε είδαμε ειδήσεις σε όλα τα κανάλια [εκτός του star] Είχε πάρει φόρα και ακόμη κι αν δεν έδειχνε κάτι "πρόστυχο" στη tv έλεγε ημιδυνατά / ημιψυθιριστά διάφορες γιαγιαδίστικες κακές λέξεις. <br />Αυτό γίνεται πάντα. Αφού λοιπόν πει τις κακίες της γυρνάει και με κοιτάει, βάζει το πλέον μη ευέλικτο χέρι της δίπλα στο δικό μου και μου λέει "κορίτσ' μ' πολύ χαίρομαι που εσύ δεν τα κάνεις αυτά τα <span style="font-style:italic;">αίσχια</span>". Είναι σίγουρη πως η εγγονή είναι αγία. Είναι σίγουρη ή θέλει να το πιστεύει ακράδαντα. Η εγγονή απαντάει "βρε γιαγιά αφού με ξέρεις.. ". Από μέσα της δεν ξέρει αν χαμογελάει από θλίψη που της είπε ψέματα ή επειδή η γιαγιά δεν μπορεί να κατανοήσει ότι στις μέρες μας όλα έχουν αλλάξει. Δεν χαμογελάει μάλλον. Περνάν από το μυαλό της όλα τα <span style="font-weight:bold;">αίσχη</span> που έχει διαπράξει. Στιγμιαία. <br />Για μερικά κλάσματα στο μυαλό της παίζει ακατάλληλες σκηνές από την ίδια τη ζωή της.<br />Σε κάθε καρέ ένα τεράστιο "x". Στα κλάσματα αυτά αλλάζει μορφασμούς και βλέμματα. Άλλες σκηνές είναι υπέροχες [κάνει μορφασμό στυλ Τζόι από Friends] άλλες ρομαντικές [χαμογελάει]. Μερικές ξενέρωτες [δεν κάνει τίποτα] και κάποιες άλλες τόσο "x" που απορεί και η ίδια πως τις βίωσε. Ουφ "τελειώσε" με το προσωπικό της πορνό.. Κοιτάζει καχύποπτα και τρομαγμένη προς τα πάνω να δει μήπως φαίνονται οι σκέψεις της όπως στα κόμιξ και τις δει η γιαγια.<br />Δίνει στη γιαγιά ένα κομμάτι ροδάκινο. "Και για πες μου γιαγιά πως γέννησες τέσσερα παιδιά;" τη ρωτάει...<br />Η γιαγιά δεν απαντά αμέσως. Αιφνιδιάστηκε Τώρα περνάν κι από το δικό της μυαλό όσα νομίζει ότι η εγγονή δεν ξέρει. Την κοιτάζει χαμογελώντας και τη βγάζει από την αμηχανία "εννοώ είχατε γιατρούς τότε;" Η γιαγιά ηρεμεί και αρχίζει να διηγείται τα χρονικά της <span style="font-weight:bold;">Γέννας D.I.Y.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-6522684851234936374?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-75990308691887899302008-10-03T03:06:00.003+03:002008-10-03T03:10:09.985+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uQ9iPPfOMvM&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/uQ9iPPfOMvM&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Απλά και μόνο επειδή η Leisha τα σπάει.... κι επειδή στο κλιπ είναι θεά!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-7599030869188789930?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-89475449747751547292008-10-02T13:42:00.006+03:002008-10-02T14:21:50.906+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SOStgk7v7yI/AAAAAAAAABI/3EkarsanOUk/s1600-h/200px-Sonic_youth_sister.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_qdum84fCtKc/SOStgk7v7yI/AAAAAAAAABI/3EkarsanOUk/s320/200px-Sonic_youth_sister.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252513840602541858" /></a><br />Tης ήρθε μια καταπληκτική ιδέα... Να ακούσει Sonic Youth επειδή με όλα αυτά τα νέα συγκροτήματα τους είχε αφήσει για λίγο. Δεν τους ξέχασε απλώς έδωσε τόπο στα νιάτα τα οποία όχι να το παινευτούν οι Sonic Youth αλλά έχουν επηρεαστεί από δαύτους.<br /><span style="font-style:italic;">Stereo Sanctity, Pipeline/Kill Time, Ιnhuman, Tunic(song for karen</span>)[αφιερωμένο στην Κάρεν των Carpenters]... οοο αμέσως βάζει το Superstar αλλά αυτό των Sonic, ε μα τι, άδικα το άρχισε το tribute...<br />Kαι ξανά το Τunic.. είναι στοιχειωμένο τραγούδι. Η ανορεξική Κάρεν συναντά τους καταραμένους "παλιόφιλους". <br /><br />Το <span style="font-weight:bold;">Pet</span> είπε ότι πέφτει σε χειμερία νάρκη το χειμώνα που έχει μουντό καιρό. Κι όμως όλοι θα βάζανε το χέρι τους στη φωτιά ότι είναι Vampire και ότι θα της άρεσαν αυτές οι καιρικές συνθήκες. Άβυσσος η ψυχή μιας Buffan!<br /><span style="font-weight:bold;">Go Αl... go...</span>. Gossip translate!!! Αδημονεί να δει το επεισόδιο Gossip Girl και στα ελληνικά. Όταν κάνουν το meeting για προβολή αυτή δεν καταλαβαίνει τίποτα και δεν μπορεί να ακούσει κιόλας επειδή το <span style="font-weight:bold;">Pet</span> όλο πετάγεται και μιλάει. Το επεισόδιο που είδαν την Τρίτη δεν είχε πολύ Bleighton αλλά ένιωσε την αγάπη της για τον Chuck να δυναμώνει. <br /><br />Buffan, τι χαζή που είναι; Πώς σκέφτηκε μια τέτοια λέξη... Κάπως τραγική στο άκουσμά της αλλά χμ.. τώρα που την ξαναβλέπει.. ταιριάζει.<br /><br />Άραγε "Το Μικρο" σε ποιο επεισόδιο είναι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-8947544974775154729?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-48048945283948549522008-10-01T23:48:00.002+03:002008-10-01T23:58:01.146+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KnT1ba8fZ5I&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/KnT1ba8fZ5I&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-4804894528394854952?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-62347645342616927162008-10-01T23:00:00.003+03:002008-10-01T23:16:44.276+03:00Εγκεφαλικά κύτταρα αναζητούν νέο εγκέφαλο μετά από παρολίγον πυρκαγιά.<br />Δεν έπρεπε να ασχοληθεί με αυτό που καταπιάνεται εδώ και 3 ώρες. Είναι χρονοβόρο και ξέρει ότι αν δεν σταματήσει εγκαίρως θα σταματήσει όταν η πάει [άγνωστη ώρα] και το pc μεταμορφωθεί σε κολοκύθα. Αν και η κολοκύθα έχει ωραίο χρώμα. Όμως αυτό το "πορτοκαλί της φύσης" ομολογώ ότι ταιριάζει σε Mac πιότερο.<br />Ακούει <span style="font-weight: bold;">"you say party! we say die!"</span>. Μάλλον γι' αυτό σκέφτηκε την κολοκύθα. Όχι, δεν είχε να κάνει με κείνη τη σιγανοπαπαδιά την Σταχτοπούτα που ξέχασε και καλά το γοβάκι. Πού πάτε αγαπητή μου για τρέξιμο με την τακούνα; Καλά να πάθετε.. όχι ότι σας βγήκε σε κακό αλλά <span style="font-style: italic;">τγε μπανάλ</span>.<br />Α, ναι η κολοκύθα συ....... [ω ρε, queer μου έπεσε όλη στάχτη στο keyboard.... ] ... νειρμικά ήρθε επειδή όταν το καλοκαίρι πότιζε τον κήπο στο σούπερ χωριό της άκουγε πάλι τραγούδια των <span style="font-weight: bold;">"you say party! we say die!"</span> και η "πότιση" γινόταν σύμφωνα με το ρυθμό!<br />Wow τα λαχανικά μας φέτος θα είναι rooooooooock!!!<br />Τέλος πάντων έχει παραμελήσει το αγαπημένο της forum και πρέπει να κάνε μια μινι cyber επίσκεψη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-6234764534261692716?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-8334904534334663032008-10-01T13:14:00.001+03:002008-10-01T23:17:34.571+03:00Χμ... ξέχασε να στείλει στον Γ. για χρόνια πολλά χτες. Όπως και να χει του εύχεται σήμερα ό,τι καλύτερο και τα λοιπά. Ακόμη δεν ξύπνησε, δεν μπορεί να συντάξει προτότυπες ευχές.<br />Είδε ένα πολύ έντονο όνειρο το οποίο στην πορεία εξελίχθηκε σε εικόνες που τη διαβεβαίωσαν για το κάτι που δεν μπορεί να μιλήσει.<br />Κι έκανε το λάθος αντί να πεταχτεί αμέσως από το κρεβάτι να μείνει εκεί και να σκέφτεται ασύνδετα πράγματα και γεγονότα. Τι κατάλαβε; Σηκώθηκε χμ... θα έλεγε κανείς κάπως εκνευρισμένη. "Δεν μου λέτε κυρία Madonna το γένος Ciccone... πως τολμήσατε να βγείτε στην σκηνή γνωρίζοντας ότι εγώ δεν βρίσκομαι από κάτω να χειροκροτήσω και να τραγουδήσω και άμα ενθουσιαστώ αχαλίνωτα να ρίξω και μια κραυγή.;" Αυτό σκέφτηκε πριν στρώσει τα σκεπάσματα. "Ακούς εκεί; Έρχεται στη χώρα μου και με αγνοεί σαν να μην ήμουν fan από παλιά;" Οι σκέψεις και ο εσωτερικός διάλογος συνεχίστηκε...<br />Τώρα αναρωτιέται αν οι υπότιτλοι που έστειλε στην A. ήταν σωστοί και γιατί ο κύριος απέναντι κοιτάζει προς το μπαλκόνι της.<br />Εγκαταλείπει...<br />Α... καλό μήνα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-833490453433466303?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966216485059543248.post-81237995639567706692008-09-30T16:00:00.000+03:002008-10-01T02:32:27.771+03:00Μέχρι τις 4 που έιχαμε meeting για προβολή GG. Δεν ξέρω πως θα μου χρησιμεύσει ένα blog αλλά ήθελα να ασχοληθώ με τις ρυθμίσεις. Anyway θα το βαρεθώ σύντομα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966216485059543248-8123799563956770669?l=mastoforosekdikitis.blogspot.com' alt='' /></div>N.Z. ppgrrlhttp://www.blogger.com/profile/03344570703396909098noreply@blogger.com